سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

168

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

قوله : بعد ايجاب النكاح للموكل صريحا : يعنى نام موكل ( زوج ) را بطور صريح در ايجاب برده‌اند . قوله : كان القبول الواقع بعده : ضمير در [ بعده ] بايجاب النكاح راجع است . قوله : رضى به : كلمه [ رضى ] خبر [ كان ] بوده و ضمير در [ به ] به ايجاب راجعست . قوله : فيكون للموكل : ضمير مستتر در [ يكون ] بقبول راجع است . قوله : و وجه عدم الاكتفاء به : ضمير در [ به ] به [ مجرّد قبلت ] راجعست . قوله : الا بتخصيصه : ضمير در [ تخصيصه ] بنكاح عود مىكند . قوله : كالايجاب : يعنى همانطوريكه ايجاب در نكاح بايد تخصيص به شخص معيّن داده شود . قوله : و ضعفه يعلم مما سبق : ضمير در [ ضعفه ] به وجه عدم الاكتفاء راجع است . قوله : فانه لما كان رضا بالايجاب : ضمير در [ فانّه ] بقبول عود مىكند . قوله : اقتضى التخصيص به من وقع له : ضمير در [ اقتضى ] به [ رضا بالايجاب السابق ] راجع بوده و ضمير در [ وقع ] به ايجاب و در [ له ] به [ من موصوله ] عود مىكند . متن : ( و لا يزوجها الوكيل من نفسه إلا إذا أذنت فيه عموما ) كزوجني ممن شئت ، أو و لو من نفسك ، ( أو خصوصا )